Hafida zit in haar zesde jaar verzorging wanneer de school voorzichtig aan de alarmbel trekt. Het behalen van haar diploma zorgkundige lijkt plots geen vanzelfsprekendheid meer. Die boodschap komt hard binnen. Een jaar eerder verliep schijnbaar alles nog relatief vlot: met de nodige inzet behaalde ze toen alle doelstellingen. Maar dit schooljaar loopt het anders. Op stage merkt men dat Hafida moeite heeft met het tempo, het werkinzicht en de complexere handelingen die bij de job horen.
Toch is er ook een andere kant van het verhaal. Hafida is gedreven, geliefd bij collega’s en bewoners, en werkt hard. Die werkattitude heeft haar zelfs al een studentenjob opgeleverd in een woonzorgcentrum vlak bij huis. Het is precies dat wat de situatie voor de school extra moeilijk maakt: hier staat iemand met een passie voor zorg, maar ook met uitdagingen die om aandacht vragen.
“Tijd geven aan moeilijk, dan kan moeilijk, makkelijker worden.”
— Ish Ait Hamou
Samen met het leersteuncentrum, het CLB en Hafida’s ouders gaat de school op zoek naar mogelijkheden. Want Hafida heeft een droom: later als zorgkundige aan de slag gaan. De centrale vraag die speelt is echter of de redelijke aanpassingen die haar helpen het diploma in gevaar brengen. Daarnaast is er de bezorgdheid of Hafida, eenmaal op de arbeidsmarkt, ook die aanpassingen zou kunnen krijgen als ze die nodig heeft.
Na meerdere gesprekken groeit het vertrouwen dat er wél een weg is – zowel in de huidige schoolcontext als later op de werkvloer. Er wordt een traject op maat gemaakt, met ruimte voor groei, rust en herhaling. Zo worden de redelijke aanpassingen in het licht van de beroepscompetenties afgewogen en wordt het zevende jaar uitgespreid over twee schooljaren. Hafida krijgt hierdoor meer en langere stagekansen met tussentijdse doelen, evaluaties en bijsturing waar nodig.
Gedurende haar traject krijgt ze ook coaching van een leerondersteuner, die haar via verschillende werkvormen helpt om stil te staan bij haar eigen ontwikkeling en om stap voor stap sterker te worden en oplossingen te bedenken voor wat er werkt voor haar. Gaandeweg vallen steeds meer aanpassingen weg en functioneert Hafida als een volwaardige stagiair zorgkundige.
En dan, twee schooljaren later, is het zover: Hafida mag zichzelf officieel zorgkundige noemen. Niet veel later zet ze haar eerste stappen in haar nieuwe job als zorgkundige — niet als leerling, maar als volwaardige collega.
