Marie
Van een zoekende kleuterouder tot een vaste kracht binnen Ouders voor Inclusie: Marie deelt hoe haar enthousiasme en haar geloof in mogelijkheden het verschil maakt.
Ik leerde Ouders voor Inclusie kennen op 25 oktober 2022, via een mail van de Spelotheek in Leuven. Die kondigde een digitale ontmoetingsavond aan voor ouders van peuters en kleuters die een inclusieve weg bewandelen. Onze zoon zat toen in de eerste kleuterklas en ik voelde me meteen aangesproken. Die ontmoetingsavonden werden voor mij een plek waar ik herkenning vond, ervaringen kon delen en inspiratie opdeed. Zo leerde ik ook de Inclusiedag kennen. Na twee edities vroeg Kathleen me om mee te werken aan de organisatie ervan. Later kwam die vraag ook van Marlies. Omdat ik zelf al zoveel had gekregen van Ouders voor Inclusie, wilde ik graag iets terugdoen.
Onze eigen inclusieweg verliep namelijk niet altijd gemakkelijk. We kregen vaak te horen dat de kleuterklas nog wel zou lukken, maar dat we daarna toch beter voor het buitengewoon onderwijs zouden kiezen. De nadruk lag bovendien vaak op wat onze zoon nog niet kon. Gelukkig waren er Ouders voor Inclusie en een fantastische leerondersteuner die wél in ons geloofden. Dankzij die steun bleven we zoeken naar mogelijkheden om onze zoon kansen te geven om te groeien.
Intussen werkte ik twee jaar mee aan de Inclusiedag, gaf ik al verschillende getuigenissen en maak ik sinds een jaar deel uit van de stuurgroep. Ik vind het belangrijk om me in te zetten voor een organisatie waarvan ik de waarden helemaal onderschrijf en waarop ik zelf ook kan terugvallen wanneer het nodig is. Ik deel ons verhaal dan ook heel graag: de mooie momenten die ons energie geven, maar evengoed de moeilijke momenten en de manier waarop we daarmee proberen om te gaan. Zelf heb ik veel aan de ervaringen en inzichten van ouders met oudere kinderen. Die perspectieven wil ik graag doorgeven aan andere ouders die nog volop hun weg zoeken.
Wat me het meest bijblijft uit ons eigen traject, zijn de momenten waarop onze zoon er écht bij hoort. Een uitnodiging voor een speelafspraak of een verjaardagsfeestje lijkt misschien iets kleins, maar betekent voor ons ontzettend veel. Natuurlijk gaan daar soms moeilijke gesprekken en onzekerheden aan vooraf. Toch tonen die momenten telkens opnieuw waarom het zo belangrijk is om te blijven strijden voor zijn plek.
Ik hoop mee te bouwen aan een samenleving die tolerant en verdraagzaam is, waar kinderen warme plekken vinden om helemaal zichzelf te zijn en te groeien op hun eigen tempo. Een samenleving waarin iedereen mag deelnemen, met zijn eigen talenten, zijn eigen rugzak en de ondersteuning die nodig is. Ook ouders wens ik veel veerkracht, energie, positieve momenten en vooral begrip en aanvaarding van de mensen om hen heen.
En wie mij een beetje kent, weet dat ik meestal omschreven word als twee meter enthousiasme. Ik ben inderdaad groot, iets waar mensen bij een eerste ontmoeting soms even van opkijken. Maar ik ga ook graag voluit voor alles waar ik in geloof. En voor een inclusievere samenleving blijf ik met heel veel enthousiasme mijn schouders zetten! 😊
Birgit
Een wandeling in de regen of een goed gesprek onder ouders: voor Birgit schuilt de kracht van inclusie in kleine en menselijke ontmoetingen.
Mijn engagement bij Ouders voor Inclusie begon eerder toevallig. Tijdens een Inclusiedag raakte ik tijdens de lunch aan de praat met Dana en Marleen, die op zoek waren naar vrijwilligers. Ik vertelde over mijn net afgelopen engagement bij Downsyndroom Vlaanderen en over de Facebookgroep die ik beheer voor ouders van kinderen met downsyndroom die een inclusietraject afleggen. Enkele maanden later kreeg ik een telefoontje van Marleen met de vraag of ik geen zin had om iets te doen met mijn vrijgekomen tijd en engagement. Zo ging ik in 2019 eens kennismaken op een stuurgroep en was ik vertrokken voor een nieuwe, fijne rol als vrijwilliger bij Ouders voor Inclusie.
Ouders voor Inclusie betekent veel voor mij. Ik kwam terecht in een warme groep waar altijd ruimte is om ook eens je eigen verhaal kwijt te kunnen. Wat ik bijzonder waardevol vind, is dat ik met ons eigen inclusieverhaal andere mensen kan inspireren: ouders, docenten, studenten, politici, kabinetsmedewerkers en vele anderen. Daarnaast vind ik het fijn om mijn netwerk te kunnen inzetten en om elk jaar mee vorm te geven aan de Inclusiedag.
Wat me als vrijwilliger het meest bijblijft, zijn de één-op-één momenten met andere ouders. Met je eigen verhaal anderen kunnen inspireren en hen weer op weg helpen in hun traject, blijft bijzonder waardevol. Soms betekent dat gewoon luisteren, soms ervaringen delen of samen vanuit een andere invalshoek naar een situatie kijken. Ik herinner me bijvoorbeeld een regenachtige zondagnamiddag waarop ik ging wandelen met een ouder die een hulpvraag had. Ik had evengoed thuis onder een dekentje met een boek in de zetel kunnen zitten, maar toch trok ik eropuit. De dankbaarheid achteraf en het besef dat ik met enkele tips echt een verschil had kunnen maken, waren veel meer waard dan dat comfortabele plekje thuis.
Als ik mag dromen, hoop ik dat er ooit een dag komt waarop we niet meer over inclusie hoeven te spreken. Dat we als organisatie eigenlijk overbodig zijn geworden, omdat iedereen vanzelfsprekend overal bij hoort, in elk facet van het leven.
Naast mijn engagement zijn er nog een paar dingen die mij typeren. Zo verzamel ik vierkleuren-BIC's, want ja, daar komen elk jaar nieuwe modellen van uit. Ook ben ik bijzonder trots op mijn bijna volledige collectie boeken van Herman Brusselmans. En misschien ben ik wel de grootste fan van de Bourgoyen-Ossemeersen, het natuurgebied vlak bij mijn woonplaats. Ik kom er elke dag. Soms om tien minuten aan de vijver te mediteren, soms voor een lange wandeling. Mijn hoofd leegmaken lukt daar altijd.
Marlies
Al bijna vanaf het begin is Marlies verbonden met Ouders voor Inclusie. Haar verhaal getuigt van volhouden, verbondenheid en blijven geloven. Zo toont ze hoe zij inclusie mogelijk maken.
Ik ken Ouders voor Inclusie al vééééle jaren, eigenlijk bijna van bij het ontstaan. Doorheen de jaren heb ik er heel wat ouders leren kennen en ook veel ondersteuning gekregen, zelfs in de periode dat er nog geen steunpunt bestond. We kwamen gewoon als ouders samen rond de tafel om na te denken over knelpunten waar we mee geconfronteerd werden en om ervaringen uit te wisselen.
Doorheen de jaren kreeg ik verschillende keren de vraag om een engagement op te nemen binnen de vereniging, maar ik zag toen niet de mogelijkheid om dat er nog bij te nemen. Nochtans droeg ik inclusie altijd een heel warm hart toe en zette ik op eigen initiatief ook wel stappen om zaken in beweging te krijgen. Dat ging dan vooral over onze eigen situatie. Zo contacteerde ik destijds bijvoorbeeld minister Vandeurzen om de noden van ons gezin onder de aandacht te brengen.
Toen we uiteindelijk een budget kregen om een assistent aan te werven, kwam er meer ruimte vrij en heb ik de stap gezet naar de stuurgroep. Die extra ademruimte heeft ervoor gezorgd dat ik ook een engagement binnen Ouders voor Inclusie kon opnemen.
Vrijwilliger zijn bij Ouders voor Inclusie vraagt natuurlijk tijd en inzet, maar ik krijg er vooral heel veel energie van terug. Het betekent voor mij deel uitmaken van een groep mensen met dezelfde pedagogische visie, die samen kleine steentjes of soms gewoon zandkorreltjes verleggen op weg naar een meer inclusieve samenleving. Het is bijzonder waardevol om omringd te zijn door mensen die dezelfde uitdagingen en frustraties kennen, en waarbij veel begrip mogelijk is zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Dat voelt op sommige momenten echt als een rijkdom.
Hoewel getuigenissen brengen over ons eigen inclusieverhaal, de stoelendans zoals wij het vaak noemen, ondertussen wat meer tot het verleden behoort, zet ik mij vandaag op andere manieren in om de stem van ouders en van de vereniging mee te laten horen. Zo ben ik binnen NOOZO plaatsvervanger in de Algemene Vergadering voor Hilde D'Hondt. In het verleden maakte ik er deel uit van de werkgroep Onderwijs en momenteel neem ik deel aan de werkgroep Werk, al draait die op dit moment op een lager pitje. Binnen het Cliëntenforum zetel ik als vervanger van Dana Dehaseleer in de raad van bestuur en participeer ik daarnaast ook als ervaringsdeskundige. Vanuit die rol neem ik deel aan de denkgroep en het Vlaams beleidsplatform. Daarnaast ben ik betrokken bij Docenten voor Inclusie.
Een engagement dat me bijzonder nauw aan het hart ligt, is de werkgroep Inclusiedag. Al een zevental jaar mag ik samen met een prachtige groep vrijwilligers vorm geven aan onze jaarlijkse Inclusiedag. Dat doe ik met veel enthousiasme. Ondertussen zijn we goed op elkaar ingespeeld en worden ieders talenten benut om er voor andere ouders een warme, inspirerende dag van te maken, zodat zij met een flinke boost aan inclusievibes weer naar huis kunnen gaan.
Zelf ga ik al sinds de eerste edities naar de Inclusiedag. Soms heb ik me zelfs in allerlei bochten moeten wringen om er toch maar een deel van te kunnen bijwonen. Ik herinner me bijvoorbeeld de tiende editie, toen ik dat weekend moest werken. Toch ben ik 's ochtends gegaan en reed ik daarna rechtstreeks door naar mijn werkshift. De Inclusiedagen hebben mij altijd enorm veel energie gegeven. De contacten met andere ouders en de verhalen die ik er hoorde, gaven me telkens opnieuw de kracht om verder te gaan in ons eigen traject. Net daarom vind ik het zo belangrijk om mee mijn schouders onder deze dag te zetten en diezelfde ervaring door te geven aan andere ouders.
Ons eigen parcours verliep niet zonder hindernissen. We kregen te maken met heel wat afwijzingen en uitsluitingen. Tot mijn dochter voor de derde keer van start ging in een nieuwe middenschool. Het was een nieuwe school in opbouw, maar wel een school die haar er van bij het begin echt bij wilde. Twee jaar lang kreeg ze er de kans om te leren en volop deel te nemen aan het klasgebeuren. Soms was het zoeken naar manieren om participatie mogelijk te maken, maar klasgenoten, leerkrachten, directie, CLB-medewerkers en andere ouders gaven haar een plaats. Zij hoorde erbij. Zij maakte deel uit van de groep.
Die ervaring heeft ons geleerd dat inclusie echt mogelijk is en dat we met minder niet tevreden mogen zijn. Wanneer iemand die kansen krijgt, zie je die persoon groeien. Maar je ziet ook de anderen groeien.
Met mijn engagement hoop ik een bijdrage te kunnen leveren aan een wereld die wat toleranter is, een wereld waarin iedereen ertoe doet en mee mag doen. Ik gun iedereen die kiest voor een inclusief leven dat ze partners ontmoeten die die keuze mee ondersteunen en helpen om een plaats te creëren waar hun kind kansen krijgt, uitdagingen kan aangaan en erbij hoort. Ik hoop nog mee te maken dat inclusie ooit vanzelfsprekend wordt. Vijfentwintig jaar geleden dacht ik eigenlijk dat dat niet zo moeilijk zou zijn. Hopelijk komt er een dag waarop ouders en kinderen niet langer moeten knokken voor hun plaats, maar gewoon deel kunnen zijn van het geheel.
Wie mij wat beter kent, weet dat ik groene vingers heb. Ik word helemaal zen in mijn tuin en ben een echt buitenmens. Een warme, hete zomer zoals die van afgelopen jaar is helemaal mijn ding, al zoek ik dan wel graag een schaduwplekje op. Voor mijn planten is dat weer iets minder ideaal. Verder typeert het mij dat ik, als ik ergens voor kies, dat ook ten volle wil doen. Ik zet mij dan voor de volle honderd procent in. Dat is een sterkte, maar soms ook een valkuil, omdat ik daardoor wel eens te streng ben voor mezelf en het risico loop om mezelf voorbij te lopen.
